எந்த முகத்தைப் பார்த்தாலும்

எல்லாம்

பார்த்த முகம்தான்



கண்ணாடி

அணிந்தும் அணியாமலும்

பொட்டு

வைத்தும் வைக்காமலும்


மீசை

இருந்தும் இல்லாமலும்

கண்ணுக்குத் தெரியும்

ஒவ்வொரு  முகத்திலும்



எதோ ஒரு

தெரிந்த முகத்தின்

பிரதிபலிப்பு.

நகர வீதிகளெங்கும்

அலைந்து தெறித்தது பார்வை.

நூற்றுக்கணக்கான

முகங்களும் பொருட்களும்

சுமையேற்றிய கண்களில்

பதிந்ததென்னவோ

கொய்யாப்பழ முகமொன்றுதான்



ஒவ்வொரு முறை

கொய்யாப்பழ முகத்தைப் 

பார்க்கும் போதும்

மனதில் எழுகிறது

நினைவில் பதிந்த

முகமொன்றின் நிழல்



பண்டிகை நாளின்

பகற்  பொழுதில்

பரணிலிருக்கும் பழையவைகள்

கிளறப்படும் போது

அப்பாவின் நெஞ்சில்

அடைக்கலமான

அம்மாவின்

இளமைக்கால கொய்யாப்பழ

முகப்பதிவு.

என் பசி  உன் பசியென

என் நோவு உன் நோவென

நீ கொள்ளும்போது


பசி நோவு அழிவற்ற

உன் தன்மையின் பண்பென்னைச்

சூழாதோ.

அது அது 

அதுஅதுவாய் இருப்பதற்கு 

அங்கு நீ இருக்க வேண்டும்.

நீ யற்ற எது 

எதுவாய்தான் இருக்க முடியும்?